Gemeenteperikelen

Voor iemand in de wijk wilde ik informatie opvragen bij de gemeente voor een bouwplan. Ik belde 14 0 75 en van de helpdeskmedewerker van de gemeente Zaanstad kreeg te horen dat ik via de website een afspraak kon inplannen. Zo gezegd zo gedaan. Toen ik op het afgesproken tijdstip kwam, kreeg ik van de medewerker via het scherm inzage in de tekeningen van de aanvraag. Op mijn verzoek of ik kopieën kon krijgen werd negatief gereageerd.

Het eerste argument was privacy, het tweede argument was de AVG en het derde argument dat dit de richtlijnen zijn van de gemeente. Het eerste argument ‘privacy’, was natuurlijk flauwekul. De gemeente moet de aanvraag bekendmaken en dus is er geen sprake van privacy. Het volgende argument ‘de AVG’, dat is een verordening die regelt welke gegevens je digitaal kan verwerken, geldt ook niet omdat er een inzagerecht geldt. Het derde argument ‘richtlijnen van de gemeente’ was natuurlijk ook niet geldig, ook de gemeente moet zich aan de wet houden. Inzage in de aanvraag is een recht, dat kan je niet met gemeentelijke richtlijnen even opzij zetten. Er is afgesproken dat de gemeentemedewerker het bij de afdeling juridische zaken zou nagaan en dan zou ik alsnog de gegevens of de afwijzing ontvangen.

Na twee dagen ontving ik een e-mail met de gewenste gegevens als bijlage in mijn mailbox. Ik werd opgebeld door de toen dienstdoende medewerker met het excuus dat hij het verkeerd had gehad, en dat ik gelijk had. Waarachtig, een ambtenaar die excuus maakt. Dat maak je niet veel mee.

Voor een andere zaak had ik ook al gegevens opgevraagd, maar ik was die kwijtgeraakt. Ik heb alsnog een afspraak gemaakt om deze gegevens in te zien. Op het moment dat ik het kamertje van de gemeentemedewerker binnentreed, overhandigt ze mij al de tekeningen die ik in de aanvraag had gevraagd. Ze zegt: “Meneer Spiering, we hebben geleerd van de vorige discussie en hier heeft u de tekeningen.” Ik was wat verbouwereerd door de snel veranderende houding van de gemeente. Ik bekijk de tekeningen en zag dat alle namen en adressen keurig netjes waren doorgehaald. “Dat is netjes”, zei ik, “maar ik wilde nog even de aanvraag inzien om de naam en het adres te noteren van de aanvrager, wij willen graag met hem in contact komen.” “Nee,” zei de medewerker, “in verband met de privacy kunnen wij dat niet geven.” Ik zeg: “Mevrouw, ik heb recht van inzage. Ik mag de aanvraag inzien, dat is een wettelijk recht.” Zij bleef op haar standpunt staan en we kwamen er dus niet uit. Daarop verzocht ik haar mij een mail te sturen met daarin de weigering van inzage van het aanvraagformulier. Ik kom hier met een verzoek aan de gemeente en de medewerker wijst mijn verzoek af. Het is mijn goed recht te vragen dat op schrift te stellen. Ik was amper thuis of ik werd gebeld. Ze hadden nagedacht over de situatie en stelden voor om de aanvrager te bellen contact met mij op te nemen. Ik zei: “Dat is goed, maar dan wil ik ook bij een negatief antwoord bericht van u hebben”. Daar gingen zij mee akkoord.

Er wordt nagedacht bij de gemeente, soms om een oplossing te zoeken en soms om een oplossing te ontwijken. Ik ben benieuwd.